MERHABA

AHLAT I ANLATAN BU GÜZEL ŞİİRİ GÖNDEREN METİN EYİGÜN E TEŞEKKÜR EDERİM..

AHLAT SİZE AĞLIYOR Bugün böyle mahzun, Garip durduğuma bakmayın, Sitemim var size, Küsüm de ondan gülmüyorum. Hayattan vazgeçtim sanmayın, Hergün yeniden. Yeniden diriliyorum.

Ama içimde bir hüzün var. Geçmişe ait özlemim. Eski günlerimi hatırladım. Onun için ağlıyorum.

Kardeşlerim Belh ve Buhara, Selam göndermez oldular. “Kubbet-ül İslâm”dık bir zamanlar. Nur saçardık o çağda. Üç kardeş gibiydik alemi İslâmda. Bizi kimler, niçin ayırdılar?

İlk Türk mührü bana vurulmuştu. Bizans’a giden yol benden sorulmuştu. Açılan kapısıydım Anadolu’nun, Erenler bağının, Yesevi Yurdunun,

Gelen göçleri ben karşıladım. Ev sahipliği yaptım onlara, Yavrum diye bastım bağrıma Onları ben ağırladım. Ahlatlı olsunlar, Burda kalsınlar istedim. Çoğu konup göçtüler, Yuvadan uçan kuş misali, Bir bir terk ettiler beni.

Kimi Halep te kimi Şam’da, Musul’da, Kerkük’te yerleştiler, Kayı Boyu, Söğüt’tedir dediler. Ya beşiğini salladığım, Ertuğrulum. Osmanım nerdeler? Gözüm yollarda yıllardır bekledim, Bekledim ama dönmediler.

Van Gölü kabardı, taştı, Sel gibi akan gözyaşlarından Ne zamandır haber beklerim Haber beklerim kardaşlarımdan

Alparslan’ı görürüm bazen, Beyaz bir at üstünde Şu karşı tepeden, Abdurrahman Gazi’den, Beni selâmlar. Beni selâmlar, Malazgirt’te yatanlar.

Mezar taşlarıma bir bakın, Orhundaki kitabeler gibidir. Kümbetlerim Anadolu’ya serpilmiş, Ecdat kokan toprağım, Türkiye’nin tapu senedidir.

Depremler yıktı, yangın kavurdu. Hazan esti külüm savurdu Hiçbiri zoruma gitmedi. Asıl beni vefasızlık vurdu.

Bundandır size sitemim, Bunun için küsüm. Eski günlerimi hatırlıyorum, Kendime değil, size ağlıyorum. Tapusuna sahip çıkmayan bir ülkenin, Geleceğinden korkuyorum. Kendime değil, Size, size ağlıyorum.

Ahmet ALPTEKİ